1 Aktywne metody nauczania języków obcych (NAUCZANIE POLISENSORYCZNE)WZROK SŁUCH ,,Powiedz mi, a zapomnę, Pokaż mi, a zapamiętam, Pozwól mi zrobić, a zrozumiem”. Konfucjusz SMAK WĘCH DOTYK

2 WASZE ZDANIE Czy warto uczyć dzieci języków obcych?W jakich aspektach życia przydaje się znajomość języków obcych? Czy istnieje optymalny wiek rozpoczęcia nauki języka obcego? Które metody nauczania języka obcego są nudne i mało efektywne, a które wzbudzają ciekawość i są skuteczne?

3 KIEDY Twój uczeń będzie aktywny?• cel jest dla niego bliski i wyraźny (ma poczucie sensu tego, co robi) • uwzględnia się jego potrzeby i zainteresowania (zadania uznaje za własne) • ma poczucie bezpieczeństwa (prawo do błędu, otrzyma konieczne wsparcie i informacje zwrotna) • działaniom towarzyszą odczucia i emocje • bierze udział w planowaniu i podejmowaniu decyzji (coś ode mnie zależy) • odczuwa satysfakcję (lubi to robić) ma poczucie własnej wartości (ja to potrafię) • dostrzega się jego wkład pracy, a nie tylko efekt (nauczyciel i grupa dostrzegają jego wysiłek i doceniają go) • kiedy ma możliwość zrealizowania własnych pomysłów

4 1. Psychopedagogiczne założenia projektu- jeśli dziecko od najmłodszych lat nasiąka językami obcymi, osłuchuje się, w wieku młodzieńczym i dorosłym łatwiej uczy się nowych słówek; - w dorosłości może pochwalić się znajomością języków obcych np. podczas poszukiwania pracy; - może wykorzystywać ją podczas zagranicznych podróży; - może czytać w oryginale gazety, książki; - może wykorzystywać obcojęzyczne zasoby internetowe; - w dorosłości może prowadzić korespondencję zagraniczną służbową i prywatną. -plastyczność aparatu słuchowego i artykulacyjnego (łatwość imitacji) -otwartość, ciekawość, spontaniczność dzieci -niski poziom zahamowań -duża potrzeba kontaktowania się - dzieci uczą się szybko, bez wysiłku -dzieci uważają, że nauka jest łatwa i przyjemna -nie są zdenerwowane, nie stresują się - myślą, że potrafią mówić w danym języku po krótkim czasie nauki- nauka przez zabawę

5 Na naukę nigdy nie jest za późno, a jednak?Hipoteza Okresu Krytycznego (ang. Critical Period Hypothesis) Lenneberg stwierdził, że jeśli nabycie języka nie nastąpi przed zakończeniem okresu dojrzewania, nigdy nie będzie możliwe jego przyswojenie w pełni funkcjonalnej formie.

6 Poznajmy różnice: nauczanie tradycyjne – nudne i mało efektywnenauczanie polisensoryczne – wzbudzające ciekawość i skuteczne - ogranicza kontakty dzieci ze sobą; uczeń siedzi cały czas w ławce, nie rozmawia z rówieśnikami, - zaspokaja potrzebę kontaktu z innymi dziećmi, uczniowie współpracują ze sobą podczas wykonywania różnych zadań, - wszystkie lekcje przebiegają wg jednego schematu, nie ma miejsca na nieprzewidywalność, - współgra z dziecięcą otwartością, ciekawością i spontanicznością, uczniowie wykonują różnorodne zadania - sprawia, że nauka języka obcego wydaje się być nieustającym uczeniem się słówek i form gramatycznych, co jest nudne i w co trzeba włożyć dużo wysiłku, - sprawia, że nauka języka obcego wydaje się być łatwa i przyjemna, często przybiera formę zabawy lub gry, - dziecko denerwuje się, gdyż musi nadążać z przepisywaniem z tablicy i uczyć się wielu rzeczy na pamięć, - dziecko „nie stresuje się”, ponieważ często nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, że w danej chwili przyswaja nowe słówka, - nie ma miejsca na spontaniczne wypowiedzi dziecka w języku obcym. - sprawia, że dziecko w sposób naturalny zaczyna używać języka w mowie.

7 A co z metodami? Nauczanie polisensoryczne współgra z metodą:M. Montessorii, która kładzie nacisk na umożliwienie dziecku swobodnej aktywności oraz kształcenie jego zmysłów (M. Montessori krytykowała współczesną sobie szkołę, której symbolem była dla niej "szkolna ławka" - wyrażająca bezruch i tłumienie aktywności dzieci); R. Steinera, wg której we wczesnym dzieciństwie dziecko poznaje świat za pomocą zmysłów, poprzez praktyczne zadania i działanie; R. Meighana, która zakłada „edukacyjne korzystanie” ze środowiska (uczyć się można wszędzie i od każdego); nabywanie społecznych umiejętności wprost z „prawdziwego” (nie szkolnego = sztucznego) świata.

8 Zapamiętujemy: I co najważniejsze: 10 % tego, co czytaliśmy20 % tego, co słyszeliśmy 30 % tego, co widzieliśmy 50% tego, co widzieliśmy i słyszeliśmy 70% tego, co mówiliśmy w czasie rozmowy 90% tego, co przeżyliśmy, sami wykonaliśmy I co najważniejsze: 83% za pośrednictwem wzroku 11% za pośrednictwem słuchu 3,5 % za pośrednictwem węchu 1,5 % za pośrednictwem dotyku 1 % za pośrednictwem smaku

9 Strategie aktywizujące:Wąchanie i kosztowanie owoców: nauczyciel pokazuje dzieciom i nazywa jabłko, gruszkę, pomarańczę i cytrynę w języku niemieckim. Prosi kilkoro z nich o powtórzenie za nim/nią. Następnie, dzieci z zamkniętymi oczami rozpoznają owoce wpierw po zapachu, potem – po smaku. – mogłabym to przeprowadzić Wierszyki, wyliczanki, piosenki- dzieci lubią poznawać nowe wierszyki, wyliczanki i piosenki. Dzięki temu łatwiej zapamiętują nowe słowa, a nauka jest przyjemnością. Eins, zwei, Papagei drei, vier, mein Klavier fünf, sechs alte Hex sieben, acht, gute Nacht, neun, zehn Auf Wiedersehen!

10 STRATEGIE AKTYWIZUJĄCE:Brainstorming zwany potocznie ,,Burzą mózgów” A więc każdy pomysł jest dobry. Dzieci stoją w kręgu, jedno dziecko wychodzi na środek i mówi ,,jestem drzewo- Ich bin ein Baum” i tworzy drzewo z własnego ciała. Występuje drugie dziecko i mówi ,,jestem ptaszkiem – Ich bin ein Vogel” udając ptaka. Wychodzi trzecie dziecko i mówi ,, jestem jabłuszko – ich bin ein Apfel”. Dziecko ,,drzewo” wybiera osobę i mówi ,,Idę sobie i zabieram jabłko - ,,Ich gehe raus und nehme den Apfel mit”. Ptaszek wchodzi do środka i rozpoczyna się następny łańcuch skojarzeniowy. Gra powinna być spontanicznie i szybko odgrywana tak aby opierała się na skojarzeniach dziecka.

11 Bibliografia: M. Bogucka, 2009, nr 4, Wczesne nauczanie języka obcego: dylematy, fakty i mity. W: Języki obce w Szkole. J. Iluk, Jak uczyć małe dzieci języków obcych, Katowice 2002. J. Krzyżewska, Aktywizujące metody i techniki w edukacji wczesnoszkolnej, Suwałki 1998. H. Stasiak, 2008, nr 3, Wczesnoszkolne nauczanie języków obcych- wyzwania i szanse. W: Języki Obce w Szkole. M. Tyszkowska, Aktywność i działalność dzieci i młodzieży, WSiP, Warszawa K. Rau, E. Ziętkiewicz, Jak aktywizować uczniów, Poznań 2000.

12 Marta Piechocka Barbara Smura Weronika WardaDziękujemy za uwagę: Marta Piechocka Barbara Smura Weronika Warda